Το Μεγάλο Βραβείο ΘΟΚ απονεμήθηκε στον ηθοποιό και σκηνοθέτη Κώστα Δημητρίου, το Βραβείο «Νίκος Χαραλάμπους» στον μουσικό και συνθέτη Γιάννη Κουτή, το Βραβείο Σκηνοθεσίας στη σκηνοθέτρια Αθηνά Κάσιου και στη σκηνοθέτρια και ηθοποιό Λέα Μαλένη εξ ημισείας, το Βραβείο Νεανικής Παράστασης στις ηθοποιούς Έλενα Παυλίδου και Νικολέττα Βερύκιου, το Βραβείο Ερμηνείας Γυναικείου Ρόλου στην ηθοποιό Χριστίνα Χριστόφια, το Βραβείο Ερμηνείας Ανδρικού Ρόλου στον ηθοποιό και σκηνοθέτη Θανάση Γεωργίου και το Βραβείο Καλλιτεχνικής Δημιουργίας στον μουσικό και συνθέτη Άντη Σκορδή.
Την φορτισμένη με συγκίνηση τελετή παρακολούθησαν και χειροκρότησαν με ενθουσιασμό εκλεκτοί καλεσμένοι, πολιτικοί, καλλιτέχνες, άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, εκπρόσωποι των ΜΜΕ, μεταξύ των οποίων: η Υφυπουργός Πολιτισμού Δρ Βασιλική Κασσιανίδου, οι Βουλευτές Γιώργος Λουκαΐδης και Χρίστος Χριστόφιας, ο Γενικός Διευθυντής του Υφυπουργείου Πολιτισμού Γιώργος Παπαγεωργίου, τα Μέλη της Κριτικής Επιτροπής των Βραβείων Θεάτρου ΘΟΚ 2025 Χρίστος Γεωργίου, Άντης Παρτζίλης, Δρ Νεκτάριος Ροδοσθένους, ο Πρόεδρος του Δ.Σ. του ΘΟΚ Παντελής Βουτουρής, η Αντιπρόεδρος του Δ.Σ. του ΘΟΚ Ανθή Αντωνιάδου και τα Μέλη Ανδρέας Άππιος, Γιώργος Θεοδοσίου, Νικολέτα Κλεοβούλου, Ζήνων Παπαφιλίππου, Μαρία Χαμάλη.
Στο χαιρετισμό του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης ανέφερε μεταξύ άλλων: «Είμαι εδώ με αισθήματα σεβασμού και εκτίμησης, για να τιμήσουμε τη μεγαλύτερη και πιο σημαντική θεσμική διάκριση για τους δημιουργούς του Κυπριακού Θεάτρου. Βρισκόμαστε εδώ, για να τιμήσουμε τους ακούραστους υπηρέτες του Θεάτρου και να τους συγχαρούμε για τη δημιουργικότητα, το σθένος και τις ακάματες προσπάθειες που κατέβαλαν στα θεατρικά έργα, στα οποία συμμετείχαν.
Την ίδια στιγμή, η αποψινή τελετή δεν σηματοδοτεί αποκλειστικά και μόνο μια αμιγώς ατομική απόδοση τιμής στους καλλιτέχνες. Υπηρετεί και τη συλλογική ανάγκη: να τιμήσουμε και να αναδείξουμε τον ουσιαστικό ρόλο του θεάτρου, ως βασικού πυλώνα της πολιτιστικής μας αυτογνωσίας.
Και σκεπτόμενος και την παρούσα συγκυρία, με τις γεωπολιτικές εντάσεις και τις πολλαπλές προκλήσεις, αναμφίβολα, ο πολιτισμός μπορεί να παρέχει διέξοδο, στήριξη και ελπίδα. Και χαίρομαι πραγματικά γιατί η Κυπριακή Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης (EE) μάς έδωσε την ευκαιρία να αναδείξουμε, όχι με λόγια και δηλώσεις, αλλά με πράξεις, το γεγονός ότι με προμετωπίδα τον πολιτισμό, τη δημιουργικότητα, τον διάλογο και τη δραστηριοποίηση των πολιτών, χαλυβδώνουμε τις δημοκρατίες μας, που βρίσκονται αντιμέτωπες με δυνητικούς κινδύνους σε έναν κόσμο που αλλάζει συνεχώς, και εμπλουτίζουμε το μωσαϊκό ενός από τα πιο σημαντικά χαρακτηριστικά της ΕΕ, αυτό της ευρωπαϊκής πολυμορφίας.[…]
Σήμερα τιμάμε τους ανθρώπους του θεάτρου. Και δεν υπάρχει καλύτερη περίσταση, για να αναφερθώ τηλεγραφικά στα μέτρα που υιοθετήσαμε για ενθάρρυνση της θεατρικής δημιουργίας στον τόπο μας, αλλά και των ανθρώπων που την υπηρετούν.[…]
H σημερινή τελετή, η σημερινή γιορτή, είναι μια σημαντική στιγμή αναγνώρισης της προσπάθειας στην προσωπική διαδρομή των βραβευθέντων ανθρώπων του θεάτρου της Κύπρου. Η διάκριση αυτή είναι το αποτέλεσμα του προσωπικού τους κόπου, της επιμονής, του ταλέντου και της πίστης τους στο καλλιτεχνικό και δημιουργικό τους όραμα.
Απευθύνομαι, λοιπόν, στις βραβευθείσες και τους βραβευθέντες, λέγοντάς τους ότι η βράβευσή σας είναι το ελάχιστο αντίδωρο προς τον καθημερινό σας μόχθο και προσπάθεια που, ανάμεσα σε πολλά άλλα, στέλνει και το μήνυμα της ελπίδας και της πίστης για το αύριο. Σας τιμάμε σήμερα ως άξιους εκπροσώπους της θεατρικής δημιουργίας του τόπου μας. Θα ήθελα, λοιπόν, να σας συγχαρώ θερμά και να εκφράσω δημόσια την εκτίμησή μου, την εκτίμηση και αναγνώριση της Πολιτείας, για την προσφορά σας στον πολιτισμό του τόπου μας. Εύχομαι η πορεία σας να συνδυάζει πάντα την Αριστεία με το Ήθος και την Ευθύνη.»
Ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΘΟΚ, Παντελής Βουτούρης, σημείωσε στον δικό του χαιρετισμό: «Πριν από δυόμισι χιλιετίες, ο ελληνικός πολιτισμός διαμόρφωσε τους όρους μιας σύνθετης σκηνικής αναπαραστατικής τέχνης· σύνθετης γιατί απαιτούσε τη δημιουργική σύμπραξη ποιητών, δραματουργών, χορογράφων, μουσικών, ηθοποιών οι οποίοι ερμήνευαν στη σκηνή πράξεις σπουδαίες και τέλειες, ερανισμένες από τη μυθική παράδοση, με θέματα όπως οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων, οι σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων και των θεών, ζητήματα πολιτικά, φιλοσοφικά και υπαρξιακά, όπως η δικαιοσύνη, η εξουσία, η ευζωία, ο θάνατος, η θυσία, η ελευθερία και ο φόβος της ελευθερίας. Αν το αναλογιστούμε, είναι καταπληκτικό το γεγονός ότι αυτή η τέχνη, η οποία έφτασε στη μεγάλη ακμή της στη δημοκρατική Αθήνα του 5ου και του 4ου αι. π.Χ., συνεχίζεται αδιάλειπτα με τους ίδιους περίπου όρους μέχρι σήμερα στο σύγχρονο θέατρο. Με μία ωστόσο σημαντική διαφορά.
Αναφέρομαι στην ανάπτυξη της ψηφιακής τεχνολογίας η οποία σήμερα παρέχει δυνατότητες αδιανόητες μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες. Μετασχηματίζει την παραδοσιακή λειτουργία του θεάτρου, μεταφέρει τα δρώμενα σε πολυδιάστατους σκηνικούς χώρους, αντικαθιστά τη σκηνή με οθόνες και τους ηθοποιούς με ολογράμματα, μεταβάλλει τις σχέσεις των ηθοποιών με τους θεατές. Σε κάθε περίπτωση, πέρα από κάποιες δυσοίωνες ή και δυστοπικές προβλέψεις, οι συνέπειες της ψηφιακής τεχνολογίας στη θεατρική συνθήκη είναι μια πρόκληση και ο διάλογος γύρω από αυτήν αφορά άμεσα τους θεσμικούς φορείς του πολιτισμού, της εκπαίδευσης και του θεάτρου. Από τη δική μας πλευρά, του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, συμμετέχουμε ενεργά σε διεθνή δίκτυα παραστατικών τεχνών τα οποία ασχολούνται με τα συγκεκριμένα ζητήματα και συγχρόνως υλοποιούμε μια στρατηγική συγχρονισμού και αναγκαίων αναπροσαρμογών.
Εμμέσως θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι στο ευρύτερο πλαίσιο αυτής της στρατηγικής εντάσσεται και η απόφαση της λελογισμένης αναθεώρησης του θεσμού των Βραβείων Θεάτρου ΘΟΚ, προκειμένου αυτός να ανταποκρίνεται με τρόπο πιο δίκαιο και πιο ορθολογικό στο εύρος και τις πολλαπλές δημιουργικές εκφάνσεις και απαιτήσεις του σύγχρονου θεάτρου. Μας ικανοποιεί ιδιαιτέρως το γεγονός ότι όλες οι αλλαγές που ήδη έχουμε ανακοινώσει και δημοσιεύτηκαν στον Τύπο έτυχαν καθολικής αποδοχής.[…]
Επίσης, τον Ιούνιο του 2024 το Δ.Σ. είχε αποφασίσει να τιμήσει τη μνήμη ενός από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους του κυπριακού θεάτρου, του Νίκου Χαραλάμπους, με την ονοματοδοσία της Νέας Σκηνής σε Νέα Σκηνή «Νίκος Χαραλάμπους» και τη θεσμοθέτηση ενός βραβείου αρχαίου δράματος με το όνομά του. Πρόκειται για μια συμβολική πράξη ανταπόδοσης, για ελάχιστο αντίδωρο, σε έναν άνθρωπο που εισέφερε γενναιόδωρα στο θέατρό μας και γενικότερα στο πνευματικό εποικοδόμημα του τόπου μας.[…]
Κύριε Πρόεδρε,
διερμηνεύω την παρουσία σας ως έμπρακτη εκδήλωση του προσωπικού σας ενδιαφέροντος και της στήριξης της προσπάθειάς μας να αναδείξουμε το θέατρο σε σημαίνουσα παράμετρο της κοινωνικής ζωής και της πολιτισμικής ιδιοπροσωπίας του τόπου μας. Το Δ.Σ. πέτυχε ανάμεσα σε άλλα να αποκαταστήσει την ιστορική σχέση του ΘΟΚ με το Διεθνές Φεστιβάλ Επιδαύρου, να δρομολογήσει κάποια μεγάλα έργα τα οποία προσδοκούμε ότι θα μεταβάλουν τον θεατρικό μας χάρτη (αναφέρομαι στη Δραματική Σχολή στη Λάρνακα, τη Δεύτερη έδρα στη Λεμεσό, και το Κέντρο Σκηνογραφίας στην Αγία Νάπα). Στο πλαίσιο επίσης της προσπάθειας για αποκέντρωση επεκτείναμε τη δραστηριότητά μας σε όλες τις επαρχίες και στις ορεινές κοινότητες Τροόδους. Ιδιαίτερη έμφαση δώσαμε στη διεύρυνση του θεατρικού κοινού και ιδίως στην προσέλκυση νέων σε ηλικία θεατών. Και σε αυτό το ζήτημα τα αποτελέσματα υπήρξαν πολύ ενθαρρυντικά καθώς από τα στατιστικά στοιχεία προκύπτει ότι το 2025 υπήρξε η πιο επιτυχημένη χρονιά στην ιστορία του ΘΟΚ […].»
Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Νίκος Χριστοδουλίδης απένειμε το Μεγάλο Βραβείο ΘΟΚ στον Κώστα Δημητρίου.
Το σκεπτικό της βράβευσης: «Ο Κώστας Δημητρίου αποτελεί μία από τις πλέον εμβληματικές και συνάμα καθοριστικές μορφές του κυπριακού θεάτρου. Η καλλιτεχνική του πορεία, που εκτείνεται από το 1970 έως και σήμερα, συνιστά μια διαδρομή συνέπειας, ήθους και ουσιαστικής προσφοράς, άρρηκτα συνδεδεμένη με τη διαμόρφωση και την εξέλιξη του επαγγελματικού θεάτρου στην Κύπρο.
Τα πρώτα του βήματα ως ηθοποιός πραγματοποιήθηκαν στο Θέατρο του ΡΙΚ, σε μια κομβική περίοδο για τη θεατρική ανάπτυξη της χώρας. Από το 1971, και λίγο μετά την ίδρυση του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου (ΘΟΚ), εντάσσεται στο δυναμικό του Οργανισμού και εξελίσσεται σε σταθερό και βασικό μέλος του, υπηρετώντας πιστά τη θεατρική τέχνη μέσω αυτού έως το 2000.
Η πορεία του στον ΘΟΚ καταγράφει δεκαπέντε σκηνοθετικούς και αμέτρητους ερμηνευτικούς σταθμούς, στις παραγωγές τόσο της Κεντρικής όσο και της Παιδικής Σκηνής, αποτυπώνοντας τη συνέπεια, τη δημιουργικότητα και την ευρύτητα της θεατρικής του δραστηριότητας. Στη μακρά αυτή διαδρομή ερμήνευσε σημαντικούς ρόλους στο αρχαίο δράμα, καθώς και στο κλασικό και νεοελληνικό ρεπερτόριο.
Ξεχώρισε τόσο σε δραματικούς όσο και σε κωμικούς ρόλους, με εμβληματικές στιγμές και αξιοσημείωτες ερμηνείες να θεωρούνται οι εξής: ο αυστηρός και κοτσονάτος Δημέας στη θρυλική Σαμία, σε σκηνοθεσία Εύη Γαβριηλίδη (1993, 2013), η ερμηνεία του ως Λυσιστράτη στην ομώνυμη αριστοφανική κωμωδία, σε σκηνοθεσία Χρίστου Σιοπαχά (1997), ως Βδεδυκλέων στους Σφήκες, σε σκηνοθεσία Εύη Γαβριηλίδη (1991), ως Ηρακλής και Αισχύλος στους Βατράχους, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους (1989), ως Ποσειδών στις Τρωάδες, σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους (1982), ως Βαρόνος στην Τρελή του Σαγιώ, σε σκηνοθεσία Γιάννη Ιορδανίδη (1995), ως Μαυρογιαλλούρος το Υπάρχει και φιλότιμο (1996), ως ο Δεύτερος στην Επίσκεψη της γηραιάς κυρίας, σε σκηνοθεσία Εύη Γαβριηλίδη (1988), ως Τεύκρος στον Αίαντα, σε σκηνοθεσία Σωκράτη Καραντινού (1973), ως Κρέων στον Οιδίποδα Τύραννο (1986) και στις Φοίνισσες (1990), σε σκηνοθεσία Νίκου Χαραλάμπους, ως Μενέλαος στον Ορέστη, σε σκηνοθεσία Γιώργου Θεοδοσιάδη (1987), ως Κήρυκας –ένας εκ των τεσσάρων– στις εμβληματικές Ικέτιδες του Νίκου Χαραλάμπους (1978).
Τη δεκαετία του ’80 σκηνοθετεί για την Κεντρική Σκηνή του ΘΟΚ τα έργα: Φωνάζει ο κλέφτης του Δημήτρη Ψαθά (1983) και Αλλοίμονο στους νέους των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου (1985) και αναπτύσσει μια αξιόλογη σκηνοθετική δραστηριότητα στον Οργανισμό. Η σκηνοθεσία του στη Φαύστα του Μποστ, το 1992, απέδειξε την ικανότητά του να υπηρετεί τόσο τη σκηνοθετική γραμμή όσο και το καλλιτεχνικό όραμα, ενώ ακολούθησαν οι σκηνοθεσίες των έργων Η χαρτοπαίχτρα του Δημήτρη Ψαθά (1993), Τ’ αλώνια μας στους πάνω μαχαλλάες του Μιχάλη Πασιαρδή (1994), Υπάρχει και φιλότιμο των Αλέκου Σακελλάριου και Χρήστου Γιαννακόπουλου (1996), Το φυντανάκι του Παντελή Χορν (1996), Ο καπετάν Γιακουμής του Δημήτριου Κόκκου (2000), Μια Ιταλίδα στην Κυψέλη των Νίκου Τσιφόρου και Πολύβιου Βασιλειάδη (2010) και Το Σχέδιον Υγείας του Ανδρέα Κουκκίδη (2012).
Η συμβολή του στην Παιδική Σκηνή του ΘΟΚ, τόσο με την ιδιότητα του ηθοποιού όσο και με αυτήν του σκηνοθέτη, υπήρξε επίσης σημαντική, παίζοντας ρόλο καθοριστικό στον εμπλουτισμό του ρεπερτορίου για παιδιά και καθιερώνοντας παραστάσεις που ενθουσίασαν το νεανικό κοινό και βοήθησαν στη διαμόρφωση νέων θεατρικών αισθημάτων.
Μετά την παραίτησή του από τον ΘΟΚ το 2000, επανήλθε συνεργαζόμενος εκ νέου ως ηθοποιός και σκηνοθέτης, ενώ παράλληλα υπηρέτησε τον Οργανισμό ως Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου (2006-2009), συμβάλλοντας ενεργά στη θεσμική και καλλιτεχνική του πορεία.
Παράλληλα, ανέπτυξε σημαντική συνδικαλιστική και διοικητική δράση στον ευρύτερο καλλιτεχνικό χώρο, διατελώντας Γραμματέας της Σ.Ε.Κ.Η.Ν., Πρόεδρος της Ένωσης Σκηνοθετών Κινηματογράφου και Πρόεδρος της Ένωσης Ηθοποιών Κύπρου. Συνεργάστηκε επίσης με φορείς του ελεύθερου θεάτρου, μεταξύ των οποίων το Σατιρικό Θέατρο, διευρύνοντας το καλλιτεχνικό του αποτύπωμα στο κυπριακό θεατρικό γίγνεσθαι.
Η συνολική πορεία του Κώστα Δημητρίου στο κυπριακό θέατρο, και ιδιαίτερα στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου, αποτελεί μια διαδρομή αφοσίωσης, καλλιτεχνικής ευθύνης και διαρκούς καλλιτεχνικής προσφοράς. Η βράβευσή του με το Μεγάλο Βραβείο Θεάτρου ΘΟΚ συνιστά τιμητική αναγνώριση της πολύχρονης διαδρομής και προσφοράς του, καθώς και του ουσιαστικού ρόλου του ως ενεργού συνδιαμορφωτή του κυπριακού θεάτρου.»
Ο Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΘΟΚ Παντελής Βουτουρής απένειμε το Βραβείο «Νίκος Χαραλάμπους» στον Γιάννη Κουτή.
Το σκεπτικό της βράβευσης: «Το πρώτο Βραβείο «Νίκος Χαραλάμπους» απονέμεται στον μουσικό και συνθέτη Γιάννη Κουτή για τη συμβολή του στη μουσική σύνθεση, ενορχήστρωση και διδασκαλία της παραγωγής του έργου Φοίνισσες του Ευριπίδη, σε σκηνοθεσία Μαγδαλένας Ζήρα και παραγωγή του Θεατρικού Οργανισμού Κύπρου, τον Ιούλιο του 2024. Πρόκειται για έναν ιδιαίτερα ταλαντούχο, πολυδιάστατο μουσικό, του οποίου η εμπνευσμένη μουσική γραφή ανέδειξε με επιτυχία το σκηνοθετικό όραμα, λειτουργώντας ως ενοποιητικός άξονας όλων των επιμέρους στοιχείων του σύνθετου ευριπίδειου έργου. Η μουσική ενορχήστρωση βασίστηκε στον φυσικό ήχο των μουσικών οργάνων (ούτι, cumbus με δοξάρι, κρουστά, κοντραμπάσο) και των ανθρώπινων φωνών, εμπλουτισμένη παράλληλα από ηχοτοπία (Αντώνης Αντωνίου), συμβάλλοντας καθοριστικά στην καλλιτεχνική αρτιότητα και επιτυχία της παραγωγής.
Η μελοποίηση των Χορικών και η ερμηνεία τους από τον Χορό των Φοινισσών, υπό τη διδασκαλία και καθοδήγηση του Γιάννη Κουτή, ανέδειξαν την ποίηση του Ευριπίδη με τρόπο λιτό, ουσιαστικό και σύγχρονο. Οι μουσικές του συνθέσεις, που πλαισίωσαν τόσο τα Χορικά όσο και καίριες συναισθηματικές κορυφώσεις του έργου, κινήθηκαν σε οικείους ηχητικούς τόπους και χρωματισμούς της Ανατολής, διαμορφωμένους μέσα από μια σύγχρονη αισθητική προσέγγιση. Η πλούσια μελωδικότητα της τροπικής μουσικής παράδοσης των λαών της Ανατολικής Μεσογείου –μιας μουσικής γλώσσας κοινής με αυτήν του τόπου μας– ανέδειξε όχι μόνο το δράμα του Χορού των Φοινισσών, αλλά λειτούργησε και ως γέφυρα επικοινωνίας με τον θεατή, καθιστώντας τον κοινωνό των νοημάτων του έργου και της σκηνοθετικής σύλληψης.»
Η ηθοποιός Λένια Σορόκου απένειμε το Βραβείο Σκηνοθεσίας στην Αθηνά Κάσιου και ο Γενικός Διευθυντής του Υφυπουργείου Πολιτισμού Γιώργος Παπαγεωργίου στην Λέα Μαλένη.
Τα σκεπτικά της βράβευσης: Η ισοδύναμη καλλιτεχνική βαρύτητα και το διαφορετικό αλλά εξίσου ολοκληρωμένο σκηνοθετικό όραμα των δύο δημιουργών οδήγησαν την Επιτροπή στην απόφαση να απονείμει το Βραβείο Σκηνοθεσίας εξ ημισείας στην Αθηνά Κάσιου και στη Λέα Μαλένη.
▪ Αθηνά Κάσιου
«Το Βραβείο Σκηνοθεσίας απονέμεται στην Αθηνά Κάσιου για μια σκηνοθετική πρόταση υψηλής συνοχής και σαφούς καλλιτεχνικού προσανατολισμού, η οποία επαναπροσέγγισε τη σαιξπηρική κωμωδία μέσα από σύγχρονη σκηνική οπτική και συνεκτική δραματουργική επεξεργασία. Η παράσταση διακρίθηκε για τη ρυθμική της ακρίβεια, τη σύνθεση και τη μεθοδική καθοδήγηση ενός πολυπρόσωπου θεατρικού συνόλου, καθώς και για την ευρηματική αξιοποίηση ενός μη συμβατικού, μη θεατρικού χώρου, ο οποίος μετασχηματίστηκε σε λειτουργικό και οργανικά ενταγμένο σκηνικό περιβάλλον. Η χωρική αυτή επιλογή δεν αποτέλεσε απλώς μια πρακτική σκηνογραφική λύση ή ένα τεχνικό «εύρημα», αλλά ένα ερμηνευτικό σχόλιο της δραματουργίας, που δεν άφησε ανεπηρέαστη τη σχέση ηθοποιών και θεατών, ενισχύοντας τη συνολική σκηνική δυναμική.
Η σκηνοθεσία της Αθηνάς Κάσιου ανέδειξε με λεπτομέρεια και καθαρότητα το παιχνίδι των αντιθέσεων, τις θεματικές της ταυτότητας, της μεταμφίεσης, του φύλου και της επιθυμίας, διαμορφώνοντας ένα εκφραστικό θεατρικό σύμπαν σωμάτων, ψυχισμών και νοημάτων με σαφή αισθητική ταυτότητα και ουσιαστική επικοινωνία με το κοινό.»
▪ Λέα Μαλένη
«Η Επιτροπή απονέμει το Βραβείο Σκηνοθεσίας στη Λέα Μαλένη για τη μεταγραφή μιας απαιτητικής νουβέλας σε μια ολοκληρωμένη και αυτάρκη σκηνική πρόταση, η οποία κατόρθωσε να μετασχηματίσει την αφηγηματική πυκνότητα της λογοτεχνικής γλώσσας σε ζωντανή θεατρική εμπειρία υψηλής ισχύος. Η σκηνοθετική γραμμή της Λέας Μαλένη αξιοποίησε το σύνολο των ηθοποιών, τις μουσικές τους δεξιότητες και την πολυμορφία των χώρων παρουσίασης του έργου ως βασικούς άξονες αφήγησης, συγκροτώντας μια πολυεπίπεδη θεατρική δημιουργία. Η παράσταση διακρίθηκε για την ατμοσφαιρική της δύναμη, την προσήλωση στο πλούσιο οπλοστάσιο του μαγικού ρεαλισμού, τη θεατρικότητα της δράσης, τη ρυθμική της πειθαρχία και τη συνεπή καθοδήγηση των ερμηνειών.
Επίσης, διατήρησε την ποιητική και συμβολική διάσταση του έργου, ενώ ταυτόχρονα διαμόρφωσε σαφή θεατρικό λόγο, αναδεικνύοντας τη συναισθηματική και υπαρξιακή του ένταση. Το αποτέλεσμα υπήρξε μια παραγωγή αισθητικά άρτια και δραματουργικά ολοκληρωμένη, με εξαιρετική σημειολογική και καλλιτεχνική συνοχή, που συνέβαλε ουσιαστικά στη σύγχρονη θεατρική δημιουργία.»
Η Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του ΘΟΚ Ανθή Αντωνιάδου απένειμε το Βραβείο Νεανικής Παράστασης στις Έλενα Παυλίδου και Νικολέττα Βερύκιου.
Το σκεπτικό της βράβευσης: «Το Βραβείο Δημιουργού Παιδικής / Νεανικής Παράστασης απονέμεται στις Νικολέττα Βερύκιου και Έλενα Παυλίδου για τη σύλληψη, δραματουργική επεξεργασία, σκηνοθεσία και ερμηνεία της παράστασης Μαργαρίτα forever, μιας παράστασης βασισμένης στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Μαργαρίτα Περδικάρη» (παραγωγή ΘΟΚ). Η Νικολέττα Βερύκιου και η Έλενα Παυλίδου έπλασαν μια φρέσκια, λιτή –παρά τα πολλαπλά και σύνθετα θεατρικά υλικά της– παράσταση, στηριγμένη κυρίως στην αμεσότητα του αφηγηματικού λόγου, στη δραματουργική λειτουργία της σκηνογραφίας και στην ερμηνευτική ευελιξία τους. Οι δύο δημιουργοί βρέθηκαν σε έναν ανοιχτό διάλογο με το διήγημα «Μαργαρίτα Περδικάρη» του Δημήτρη Χατζή, με άξονά τους το πρόσωπο της Μαργαρίτας, σκιαγραφώντας με ευκρινείς γραμμές τα πρόσωπα του κοινωνικού της περίγυρου. Μέσα από μια δραματουργική επεξεργασία που υπερέβαινε τη γραμμική αφήγηση, η παράσταση μετασχημάτισε το λογοτεχνικό υλικό σε μια ζωντανή, πολυφωνική σκηνική εμπειρία, ικανή να εξοικειώσει αβίαστα τη νέα γενιά με το ιδιαίτερο κλίμα της εποχής στην οποία διαδραματιζόταν η ιστορία. Η σκηνογραφία αναδείχθηκε σε καίριο δραματουργικό μηχανισμό, χαράσσοντας τη δράση και οργανώνοντας τον σκηνικό χρόνο και χώρο. Μέσα από την οικονομία των μέσων και την ευρηματική χρήση των κοστουμιών, συγκροτήθηκε ένας ευέλικτος χώρος μεταμορφώσεων και συμβολισμών, ο οποίος αγκάλιασε και ενίσχυσε την ερμηνευτική τέχνη. Η μουσική επένδυση της παράστασης συνέβαλε στη διαμόρφωση του συνολικού κλίματος, αλλά και στη διατήρηση του νήματος επικοινωνίας με το ακροατήριο για το οποίο προοριζόταν. Μια παράσταση που κατόρθωσε να απευθυνθεί στο νεανικό κοινό με ειλικρίνεια, ευαισθησία και καλλιτεχνική ακρίβεια, προσφέροντας μια σύγχρονη ανάγνωση του ιστορικού υλικού, όπου αναδύθηκαν με διακριτικότητα οι έννοιες της αντίστασης, της ενηλικίωσης, του αγώνα και της ελπίδας.»
Ο Ορέστης Χριστοδουλίδης, συμπρωταγωνιστής της βραβευθείσας, απένειμε το Βραβείο Ερμηνείας Γυναικείου Ρόλου στη Χριστίνα Χριστόφια.
Το σκεπτικό της βράβευσης: «Το Βραβείο Ερμηνείας Γυναικείου Ρόλου απονέμεται στην ηθοποιό Χριστίνα Χριστόφια για την ερμηνεία της στον ρόλο της Ζακλίν Μουαουάντ στην παραγωγή Μητέρα του Ουαζντί Μουαουάντ, σε σκηνοθεσία Μαρίας Μανναρίδου Καρσερά (παραγωγή ΘΟΚ). Με μια ερμηνεία εσωτερικής έντασης, η ηθοποιός ανέδειξε με ακρίβεια τις συναισθηματικές μεταπτώσεις και τη σύνθετη ψυχολογία του ρόλου.
Με ελεγχόμενη εκφραστικότητα και λεπτοδουλεμένη σωματική γλώσσα, διαμόρφωσε ένα πρόσωπο με δραματικό βάθος, εσωτερικές συγκρούσεις και συνέπεια. Σε έναν μεταιχμιακό χώρο μεταξύ ονείρου και πραγματικότητας, χρωματισμένο από νοσταλγία και, αναπόφευκτα, παραμορφωμένο από τον χρόνο και το τραύμα, το βλέμμα της ερμηνείας, παρά το πολύ βαρύ συγκείμενο, παρέμεινε τρυφερό, ευαίσθητο και χιουμοριστικά φωτεινό. Η σκηνική παρουσία της Χριστίνας Χριστόφια αποτέλεσε τον κεντρικό άξονα της παράστασης, συγκροτώντας έναν πυρήνα έντονης σκηνικής εγγύτητας, μέσα από τον οποίο το κοινό εισήλθε στο οικογενειακό σύμπαν του έργου και συμμετείχε άμεσα στις συναισθηματικές του διακυμάνσεις, όπου συνυφάνθηκαν το παιδικό βλέμμα, η μνήμη και η εμπειρία της απώλειας.»
Η Υφυπουργός Πολιτισμού Δόκτωρ Βασιλική Κασσιανίδου απένειμε το Βραβείο Ερμηνείας Ανδρικού Ρόλου στον Θανάση Γεωργίου.
Το σκεπτικό της βράβευσης: «Το Βραβείο Ερμηνείας Ανδρικού Ρόλου απονέμεται στον ηθοποιό Θανάση Γεωργίου για την ερμηνεία του στον ρόλο του Μαλβόλιο της παραγωγής Δωδέκατη Νύχτα ή Ό,τι προτιμάτε του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Αθηνάς Κάσιου (παραγωγή OPEN ARTS, σε συνεργασία με την ομάδα ΣΕΖΟΝ Γυναίκες), στον οποίο έδωσε μια ξεχωριστή πνοή. Διακρίθηκε για την υψηλή τεχνική του επάρκεια, την κωμική ακρίβεια και την ευφυή και επιδέξια διαχείριση του σαιξπηρικού λόγου.
Ο Θανάσης Γεωργίου διαμόρφωσε έναν Μαλβόλιο με σαφή υποκριτική γραμμή και εσωτερική συνοχή, αναδεικνύοντας τόσο τη γελοιογραφική διάσταση του χαρακτήρα όσο και τα στοιχεία ματαιοδοξίας και αυταπάτης που τον καθιστούν δραματουργικά σύνθετο. Η ερμηνεία του ανέπτυξε διακριτές διαβαθμίσεις, μεταβαίνοντας με ακρίβεια από την αυτάρεσκη αυτοπεποίθηση και αλαζονεία στην έκθεση και τη γελοιοποίηση του ρόλου που ενσάρκωσε. Με καθαρή άρθρωση, καθηλωτική κινησιολογία, που διαπνεόταν από εκρηκτικές αποχρώσεις και συνάμα αίσθηση μέτρου, ενσωμάτωσε το κωμικό στοιχείο χωρίς υπερβολές, διατηρώντας τη σκηνική ένταση και συμβάλλοντας καθοριστικά στη νοηματική συνοχή της παράστασης.
Η παρουσία του λειτούργησε ως βασικός άξονας κωμικής ενέργειας και θεατρικής πειθαρχίας, ενισχύοντας αφενός τη δυναμική του συνόλου και συνιστώντας αφετέρου μία μοναδική και επιβλητική μονάδα του.»
Ο σκηνογράφος και εικαστικός Άντης Παρτζίλης απένειμε το Βραβείο Καλλιτεχνικής Δημιουργίας στον Άντη Σκορδή.
Το σκεπτικό της βράβευσης: «Το Βραβείο Καλλιτεχνικής Δημιουργίας απονέμεται στον Άντη Σκορδή για τη μουσική που συνέθεσε για την παράσταση ζ-η-θ, ο Ξένος (συμπαραγωγή ΚΘΒΕ-ΘΟΚ), αναγνωρίζοντας την ουσιαστική και πολυεπίπεδη συμβολή της στη συνολική καλλιτεχνική συγκρότηση της παραγωγής. Η μουσική λειτούργησε ως δομικό στοιχείο της παράστασης, το οποίο εντάχθηκε οργανικά στη σκηνική δράση και συνοδοιπόρησε με την αφήγηση, τον λόγο, τις λέξεις, το σώμα και τις χειρονομίες των ερμηνευτών. Μέσα από τη δημιουργία μιας μουσικής γλώσσας η οποία προέτασσε αρμονικά, ρυθμολογικά και ενορχηστρωτικά στοιχεία που ενίσχυαν την αίσθηση της ανοικείωσης, ο δημιουργός κατόρθωσε να διαμορφώσει ένα ηχητικό τοπίο που λειτούργησε ως αναπόσπαστο συστατικό της δραματουργίας και ανέδειξε το στοιχείο της «ξενότητας», που βρισκόταν στον πυρήνα του έργου. Επιπλέον, η συνθετική προσέγγιση συνέβαλε καθοριστικά στη ρυθμική και χωρική οργάνωση της αφήγησης, καθώς και στη χορική συνοχή της.
Το βραβείο του Άντη Σκορδή παρέλαβε η αδερφή του, καθώς ο ίδιος απουσιάζει στο εξωτερικό.
Συμπερασματικά, η πρωτότυπη μουσική του Άντη Σκορδή ενίσχυσε την ανάπτυξη της παράστασης τόσο θεματικά όσο και καλλιτεχνικά και υποστήριξε τη σκηνική δράση με ακρίβεια και ευαισθησία. Συμμετείχε ενεργά στη διαμόρφωση της ατμόσφαιρας και της εμπειρίας του θεατή και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην αισθητική και τεχνική αρτιότητα της παραγωγής.»
Τα βραβεία συνοδεύονται από έπαθλο και χρηματικό βραβείο.
Το έπαθλο των φετινών Βραβείων Θεάτρου ΘΟΚ, αναπαριστά το γλυπτό του Θεόδουλου Γρηγορίου “ΚΥΤΤΑΡΑ / Μετάλλαξη-Σκηνή Α” (2020-2021) που κοσμεί το κτίριο Θεάτρου ΘΟΚ και φιλοτεχνήθηκε από τον ίδιο τον καλλιτέχνη.
Κριτική Επιτροπή των Βραβείων Θεάτρου ΘΟΚ για το έτος 2025
Πρόεδρος
Παντελής Βουτουρής, Πρόεδρος Δ.Σ. ΘΟΚ
Μέλη
Κυριακή Αργυρού, Θεατρολόγος ΘΟΚ
Στέλλα Βοσκαρίδου Οικονόμου, Διδάκτωρ Μουσικολογίας, Συγγραφέας
Χρίστος Γεωργίου, Θεατρολόγος, Διευθυντής του Κυπριακού Κέντρου Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, Γραμματέας του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου και Μέλος του Executive Board και Executive Council του ΔΙΘ
Άντης Παρτζίλης, Σκηνογράφος, Εικαστικός, Επίτιμος Πρόεδρος του Κυπριακού Κέντρου Σκηνογράφων, Αρχιτεκτόνων και Τεχνικών Θεάτρου
Δρ Νεκτάριος Ροδοσθένους, Διδάκτωρ Μουσικής Σύνθεσης
Συντελεστές τελετής
Σκηνοθεσία/Σύλληψη: Χριστόδουλος Ανδρέου
Κείμενα: Ελένη Σιταρά
Μουσική: Αναστασία Δημητριάδου (Nama Dama)
Σκηνογραφική/Ενδυματολογική επιμέλεια: Γιώργος Γιάννου
Σχεδιασμός φωτισμού: Γεώργιος Κουκουμάς
Χειρισμός προβολών: Γιάγκος Χατζηγιάννης
Επί σκηνής: Αθηνά Μουστάκα, Αναστασία Δημητριάδου (Nama Dama), Χριστίνα Παπαδοπούλου
Παραγωγή/Mοντάζ οπτικοακουστικού υλικού: Volume Films
Γραφικά: Κατερίνα Τσεβά
Εκφώνηση: Κώστας Κωνσταντίνου
Ηχοληψία: Γιώργος Χριστοφή, Στράτος Σταμάτης
Τεχνικός σκηνής: Δώρος Τσολάκης
Διεύθυνση: Αχιλλέας Αχιλλέως
Συντονισμός/Οργάνωση: Μαρία Ευσταθίου, Άνδρη Διαμαντίδου
Την τελετή κάλυψε σε απευθείας μετάδοση το ΡΙΚ2.
Φωτογραφίες: Αντώνης Αντωνίου
Tags: Βραβεία Θεάτρου ΘΟΚ 2025, Βραβεία ΘΟΚ 2025, Θεατρικός Οργανισμός Κύπρου, ΘΟΚ
Ο «Τρελαντώνης» της Πηνελόπης Δέλτα ανεβαίνει στο Διεθνές Φεστιβάλ Λευκωσίας…
“Η λέξη πρόοδος στο στόμα της μητέρας μου ηχούσε πολύ…
Το Πολιτιστικό Ίδρυμα Τράπεζας Κύπρου, για πρώτη φορά στα χρονικά…
